تو بمان

تو مرا آنقدر آزردی

که خودم کوچ کنم از شهرت

بکنم دل ز دل چون سنگت

تو خیالت راحت! میرم از قلبت

میشوم دور ترین خاطره در شبهایت

تو به من میخندی و به خود میگویی

باز می اید و میسوزد از این عشق

ولی

بر نمیگردم نه

میروم انجایی...

که دلی بهر دلی تب دارد

عشق زیباست و حرمت دارد

تو بمان

تو بمان در شهرت

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم دی ۱۳۹۲ساعت 14:25 توسط افشين علي نژاد |